Stanisław Krajski: Zrozumieć Królewskość Chrystusa

Coraz większa liczba polskich katolików zaczyna mówić dziś o Chrystusie

Królu, o tym, że Chrystus powinien zostać uznany za Króla Polski.

Co to znaczy jednak, że Chrystus jest Królem? Na czym polega jego

królewska władza? Jakie warunki muszą zostać spełnione byśmy mogli

mówić, że Chrystus jest faktycznie naszym Królem, że faktycznie jest Królem

Polski?

 

1. Królewskość Chrystusa w świetle encykliki „Quas primas”

 

Na początku encykliki Piusa XI „Quas primas” – o ustanowieniu święta

Chrystusa Króla – czytamy: „Wspomnijmy tylko, że poselstwo Archanioła,

pouczającego Dziewicę, iż porodzi syna, któremu da… Pan Bóg stolicę

Dawida ojca jego, i który królować będzie w domu Jakubowym na wieki,

a królestwa jego nie będzie końca, sam Chrystus do swego panowania odnosił:

czy bowiem w ostatniej mowie do ludu przemawiał o nagrodach i karach,

które będą udziałem na wieki sprawiedliwych albo niesprawiedliwych,

czy to gdy odpowiedział Staroście rzymskiemu, pytającemu Go publicznie,

czy jest królem, czy to, gdy po zmartwychwstaniu dał Apostołom zlecenie

nauczania i chrzczenia wszystkich narodów, Chrystus Pan korzystając

z nadarzającej się sposobności i sam się Królem nazwał, i jawnie potwier

dził, że jest Królem i uroczyście oświadczył, iż daną Mu jest wszystka władza

na niebie i na ziemi, którymi to słowy cóż innego oznaczył, jak nie jeno

wielkość, potęgę i nieskończone trwanie Swego Królestwa? Czyż można zatem

dziwić się, iż ten, który przez Jana zwany jest książęciem królów ziemi,

a który temuż Apostołowi w owym widzeniu rzeczy przyszłych się objawił,

ma na szacie i na biodrze swoim napisane: Król nad królami i Pan nad pany.

Albowiem Ojciec postanowił Chrystusa dziedzicem wszystkiego; a ma królować,

ażby przy końcu świata położył wszystkie nieprzyjacioły pod nogi

Boga i Ojca. Gdy taka jest powszechna nauka ksiąg świętych, trzeba było,

aby Kościół, to Królestwo Chrystusa na ziemi, przeznaczone oczywiście dla

wszystkich ludzi całego świata, idąc za tą nauką, powitał Sprawce i Założyciela

swojego w dorocznym okresie świętej liturgii, i uczcił go jako Króla

i Pana i Króla królów przez dodanie nowej uroczystości”.

Wydawałoby się, że już te słowa wystarczą, by precyzyjnie i w sposób

wyczerpujący odpowiedzieć na pytania: co to znaczy, że Chrystus jest królem?;

na czym polega Jego królowanie?

Kiedyś, gdy znaczna część katolików posiadała tzw. sensus catholicus,

nazywany przez jednych zmysłem katolickim, a przez innych, takich jak

o. Jacek Woroniecki OP, nawet instynktem katolickim, gdy teologia katolicka

i katolickie nauczanie w kościołach pozbawione było naleciałości

modernistycznych, a oddziaływanie masonerii na wiernych w praktyce

żadne, kwestia ta była łatwiejsza, choć nie można powiedzieć, że prosta.

Dziś w czasach zagubienia, spoganienia, wielkich wpływów w środowiskach

katolickich, często dominacji, modernizmu, w czasach wszechobecnej

masońskiej indoktrynacji, kwestia ta staje się po wielokroć trudniejsza

i wymaga bardzo szczegółowych analiz i wyjaśnień, zabiegów, które pozwoliłyby

oczyścić myślenie katolików w tej perspektywie z obcych, często

antykatolickich, wymierzonych wprost w Chrystusa, w Jego autentyczną

królewskość, naleciałości.

Wydawałoby się, że wystarczającym kluczem do zrozumienia tej

kwestii jest zdanie: „Chrystus Pan (…) jawnie potwierdził, że jest Królem

i uroczyście oświadczył, iż daną Mu jest wszystka władza na niebie i na ziemi,

którymi to słowy cóż innego oznaczył, jak nie jeno wielkość, potęgę

i nieskończone trwanie Swego Królestwa”.

Ze zdania tego dowiadujemy się przede wszystkim, że Chrystusowi, jako

Królowi, dana jest „wszelka władza” i to tak „na niebie” jak i „na ziemi”.

Sformułowanie „wszelka władza” oznaczałoby, że Chrystus posiada

władzę nieograniczoną i sprawuje wszelkie typy władz.

2. Zakres władzy królewskiej Chrystusa w świetle encykliki „Quas primas”

Z encykliki „Quas primas” dowiadujemy się, że na władzę Chrystusa

składa się trojaka władza: „dany jest ludziom jako Odkupiciel, w którym

pokładać mają nadzieję”, „jest On prawodawcą, któremu ludzie winni posłuszeństwo”

oraz posiada „władzę sądowniczą”, a w tej władzy sądowniczej,

„jako rzecz nieodłączna od sądu, mieści się także i to, aby sędzia miał

prawo nagradzania i karania ludzi jeszcze za ich życia”.

Z encykliki tej dowiadujemy się również, że Chrystusowi przysługuje ponadto

„władza tzw. wykonawcza, gdyż wszyscy rozkazów Jego słuchać powinni

i to pod groźbą zapowiedzianych kar, których oporni uniknąć nie mogą”.

Z encykliki tej dowiadujemy się także, że królestwo Chrystusa

„jest przede wszystkim duchowe i odnosi się głównie do rzeczy duchowych”.

To zdanie upodobali sobie i wyrwali z kontekstu moderniści i masoni

starając się przekonać katolików (co dziś w znacznej mierze im się udaje),

że królowanie Chrystusa powinno być wyłącznie w sercach chrześcijan,

i poza te serca, w świat zewnętrzny, świat niewierzących, świat ludzi innych

religii, świat kultury, świat państwa, szkoły, mediów, świat polityki,

i świat gospodarki, nie powinno wykraczać.

Taka interpretacja tego zdania jest nieprawomocna i wręcz kłamliwa.

Mówi o tym i podkreśla to mocno sama cytowana encyklika: „Błądziłby

zresztą bardzo, kto odmawiałby Chrystusowi, jako Człowiekowi, władzy

nad jakimikolwiek sprawami doczesnymi, gdyż Chrystus otrzymał od Ojca

nieograniczone prawo nad wszystkim, co stworzone, tak, iż wszystko poddane

jest Jego woli. Jednak, dopokąd żył na ziemi, wstrzymał się zupełnie

od wykonywania tej władzy, a jak niegdyś wzgardził posiadaniem rzeczy

ludzkich i nic troszczył się o nie, tak pozostawił je wówczas i dziś je pozostawia

ich właścicielom. Co przepięknie wyrażają słowa: Nie odbiera

rzeczy ziemskich Ten, który daje Królestwo niebieskie! – Tak więc Królestwo

Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi – jak o tym mówi

nieśmiertelnej pamięci Poprzednik nasz, Leon XIII, którego słowa chętnie

tu przytaczamy

: Panowanie Jego mianowicie nie rozciąga się tylko na same

narody katolickie lub na tych jedynie, którzy przez przyjęcie chrztu według

prawa do Kościoła należą, chociaż ich błędne mniemania sprowadziły

na bezdroża albo niezgoda od miłości oddzieliła, lecz panowanie Jego obejmuje

także wszystkich niechrześcijan, tak, iż najprawdziwiej cały ród ludzki

podlega władzy Jezusa Chrystusa

. – I wszystko jedno, czy jednostki, czy rodziny,

czy państwa, gdyż ludzie w społeczeństwa zjednoczeni nie mniej

podlegają władzy Chrystusa jak jednostki”.

Uwyraźnijmy ten zakres królowania Chrystusa.

Chrystus jest królem Polski, Rosji, USA, Chin, Korei Północnej, Izraela

oraz wszystkich innych państw.

Chrystus jest królem każdego Polaka, każdego Europejczyka, każdego

mieszkańca Ameryki Północnej i Południowej oraz Australii, każdego

Azjaty i mieszkańca Afryki.

Chrystus jest królem każdego wyznawczy chrześcijaństwa, judaizmu,

hinduizmu, islamu, buddyzmu, satanizmu, doktryny masonerii, wszystkich

innych wierzeń, kultów i sekt.

Chrystus jest również królem Donalda Tuska, Bronisława Komorowskiego,

gen. Wojciecha Jaruzelskiego, Aleksandra Kwaśniewskiego, Leszka

Millera, Janusza Palikota, Tadeusza Cegielskiego (znanego polskiego

masona), Baracka Obamy, Angeli Merkel, Dawida Rockefellera, Georga

Sorosa, wszystkich osób o nazwisku Rothschild, i wszystkich innych ludzi,

polityków, aktorów, biznesmenów itd.

Doprecyzowania wymaga tu również następujące zdanie encykliki

„Quas primas”: „… jak niegdyś wzgardził posiadaniem rzeczy ludzkich

i nic troszczył się o nie, tak pozostawił je wówczas i dziś je pozostawia

ich właścicielom”.

Chrystus nie króluje nad rzeczami materialnym, a tylko nad osobami,

nie zamierza decydować o charakterze, kolorze itp. rzeczy materialnych,

ale nie oznacza to, że pozostają one całkowicie poza jego władzą. Używane

w odniesieniu do nich tej władzy (którą przecież wciąż posiada) jeśli są one

używane w takich porządkach i perspektywach, że powoduje to skutki

w płaszczyznach duchowej i moralnej.