Jarosław Kleban : Prawda

Prawda

I. Prawdziwe jest to, co w moim i w twoim umyśle jest zgodne z rzeczywistością w odniesieniu do Umysłu Boskiego[1].
II. Prawda jest jedna (w ogóle, w konkrecie i w szczególe).
III. Prawda jest niezmienna. Nie ewoluuje; raczej nasz wgląd w prawdę rośnie.
IV. Prawda istnieje samoistnie (jak inne powszechniki: dobro, piękno) a nie tylko w nas, jak zapewnia
w większości filozofia po M. Lutrze, a zwłaszcza po Oświeceniu (Kartezjusz, I. Kant, F. Nietzsche i inni).
V. Poznajemy ją rozumem naturalnym (oświeconym wiarą) i przez wgląd intuitywny (intuicja logiczna).
VI. Nie poznamy jej uczuciem (J. J. Rousseau, A. Mickiewicz, F. Dostojewski i inni). Uczucia pomagają.  
VII. Nie ma tu dialektyki (G. W. F. Hegel, marksizm-engelizm, Islam, filozofie wschodnie, Gnoza-Kabała, wolnomularstwo, New Age, etc.) w sensie jedności przeciwieństw. Istnieją twierdzenia prawdziwe lub wewnętrznie sprzeczne – nieprawdziwe (zasada niesprzeczności)[2]. Prawda odsłania się w przeciwieństwach, ale nierównych rangą. Prawda – istota (to, co konieczne) oczyszcza się pod presją prawd względnych. Albo ścierają się dwie prawdy częściowe, odsłaniając zupełną. Nie ma mowy o tworzeniu się „nowej” super prawdy.
VIII. Prawda jest pierwsza wobec innych wartości. Dobro nie musi być prawdziwe, podobnie piękno.
IX. Jak każde Dobro zaczyna się od prawdy, tak każde zło (grzech) od kłamstwa (w duchu).
X. Każde kłamstwo osadza się na Kłamstwie modernistycznym tj. na prymacie lub równorzędności  uczucia (a następnie zmysłów – ciała) wobec rozumu i woli. „Chcę” uczucia dominuje wolę a potem rozum. Zniewolone rozum i wola tracą własne niezależne „Chcę” na rzecz chciwości. (2 wada główna): Albowiem korzeniem wszelkiego zła jest chciwość pieniędzy. Za nimi to uganiając się, niektórzy zbłądzili z dala od wiary i sobie samym zadali wiele cierpień.” 1 Tm 6, 10 

Wola (z wyjątkami) sytuuje się, w duszy ludzkiej, niżej od rozumu[3]. Zwyczajowo, kiedy chce przewodzić, musi przeciwstawić się rozumowi, a paktować z władzami niższymi duszy. Chcąc prymatu podpada pod uczucia, bo nie ma inspiracji. Woluntaryzm, jako stanowisko, które to odwraca i czyni z wyjątku zasadę – w teologii, czy w filozofii – jest fałszywy. 

[1]Por. Tomasz z Akwinu, Taktat o Bogu, Summa teologii, kwestie 1-26, Kraków 1999, s. 247
[2]Por. Tomasz z Akwinu, Traktat o Bogu,Summa teologii, kwestie 1-26, Kraków 1999, s. 269 – 270
[3]Por. Tomasz z Akwinu, Traktat o człowieku, Q82, III

Dodane przez Stanislaw Papiez - 10 lip 2012. w Tomisticum. Można śledzić odpowiedzi tego wpisu przez RSS 2.0. Można pozostawić odpowiedź do tego wpisu