Św. Tomasz z Akwinu: Czy ciało Chrystusa było ciałem cielesnym, czyli ziemskim?

Na pozór Chrystus nie miał ciała cielesnego, czyli  ziemskiego, lecz ciało niebieskie.

1. Apostoł bowiem mówi: Pierwszy człowiek z ziemi — ziemski; drugi człowiek z nieba — niebieski. Ponieważ zaś ciało pierwszego  człowieka, Adama, było z ziemi, więc Chrystus, drugi człowiek, miał ciało z  nieba.

2. Powiedziano : Ciało i krew nie posiądą Królestwa Bożego.  Królestwo Boże zaś jest przede wszystkim w Chrystusie. Nie ma więc w Nim ciała i  krwi, lecz jest raczej ciało niebieskie.

3. Wszystko, co najlepsze, przypisujemy Bogu. Spośród zaś wszystkich ciał najszlachetniejsze jest ciało niebieskie, a więc Chrystus  powinien był przyjąć takie ciało.

A JEDNAK Pan rzekł: Duch nie ma ciała  ani kości, jako widzicie, że ja mam. Otóż ciało i kości nie są utworzone z  materii ciał niebieskich, lecz z pierwiastków spotykanych na ziemi. A więc ciało  Chrystusa nie było ciałem niebieskim, ale ciałem złożonym ze składników  ziemskich.

WYKŁAD Te same racje, które  posłużyły do dowodu, że ciało Chrystusa nie było zjawą, przemawiają za tym, że  nie było ono ciałem niebieskim.

Po pierwsze: jak nie ostałaby się prawdziwość ludzkiej natury  w Chrystusie, gdybyśmy przyjęli tezę Manicheusza, że ciało Jego było zjawą, tak  również nie ostałaby się, gdybyśmy przyjęli tezę Walentyna, że było ono ciałem  niebieskim. Ponieważ forma człowieka (dusza) jest czymś naturalnym, dlatego  domaga się określonego tworzywa, mianowicie mięśni i kości, które winny być zawarte w definicji człowieka, jak tego dowodzi Filozof.

Po drugie, przyjęcie ciała niebieskiego przeczyłoby  prawdziwości tego, co Chrystus znosił cieleśnie. Ciało niebieskie bowiem, jak  dowiedziono, nie może doznawać cierpień ani podlegać rozkładowi. Gdyby Syn Boży  przyjął ciało niebieskie, nie odczuwałby pragnienia ani głodu, a także nie  podlegałby męce i śmierci.

Po trzecie, uwłaczałoby to też prawdziwości Boga. Bo  gdyby Syn Boży mając ciało niebieskie ukazywał się ludziom jako ktoś posiadający  zwykłe ciało ziemskie, to by ich zwodził. Powiedziano przeto w dziele: „De  Ecclesiasticis Dogmatibus: „Narodził się Syn Boży, biorąc swe ciało z ciała  Dziewicy, a nie przynosząc go z nieba”.

Ad 1. Powiedzenie, że Chrystus zstąpił z: nieba ma  dwojaki sens.

Po pierwsze, zstąpił z nieba jako Bóg, nie w tym  znaczeniu, że Jego natura boska przestała istnieć w niebie, lecz że poczęła  istnieć na ziemi w nowy sposób, dostosowany do warunków natury przyjętej,  zgodnie ze słowami: Nikt nie wstąpił do nieba, jeno Ten, który zstąpił z nieba,  Syn Człowieczy, który jest w niebie.

Po drugie, zstąpił z nieba ze względu na ciało. Nie  znaczy to, że substancja tego ciała zstąpiła z nieba, lecz że Ciało Jego zostało  utworzone mocą z nieba, mocą Ducha Świętego. Toteż Augustyn dając wykład  przytoczonego tekstu mówi do Orozjusza: „Chrystusa nazywam niebieskim, ponieważ nie jest poczęty z nasienia ludzkiego”. Podobne tłumaczenie daje Hilary.

Ad 2. Słowa „ciało i krew” nie oznaczają tu tworzywa,  lecz skazitelność ciała i krwi. W Chrystusie nie miała ona charakteru winy, lecz  charakter kary doczesnej, przez którą dokonało się dzieło naszego zbawienia.

Ad 3. Sam fakt, że ułomne ciało ziemskie zostało  wyniesione na takie wyżyny, świadczy o wielkości chwały bożej. Dlatego w aktach  soboru Efezkiego czytamy następujące słowa świętego Teofila: „Jak najlepsi  artyści są przedmiotem podziwu nie tylko wtedy, gdy przejawiają swój artyzm w  cennym tworzywie, lecz owszem, więcej pochwał zyskują, kiedy moc swego kunsztu  okazują posługując się często gliną i lichą ziemią, tak Słowo Boże, najlepszy  spośród twórców, przychodzi do nas nie przynosząc cennej materii ciał niebieskich, lecz wielki swój artyzm okazując w glinie”.

Św. Tomasz z Akwinu, Suma Teologiczna, t. 24, Wcielenie  Słowa Bożego, Veritas, Londyn, s. 103-109

Dodane przez Stanislaw Papiez - 07 cze 2012. w Tomisticum. Można śledzić odpowiedzi tego wpisu przez RSS 2.0. Można pozostawić odpowiedź do tego wpisu